Over mij

Ik ben Leonie. moeder van 3 kinderen en totdat mijn jongste geboren was, had ik eigenlijk nooit heel bewust stilgestaan bij de ontwikkeling van mijn kinderen. Het was meer iets waarover ik me verbaasde, en met verwondering naar keek. Hoe mooi is het, om je baby stap voor stap allerlei vaardigheden te zien ontwikkelen. Je staat er bij, en je kijkt er naar :-)

En dan krijg je ineens een kind waarbij dat niet het geval is.Of tenminste, niet zoals ik dat gewend was. Een heel blij kind, dat heel weinig deed. Eigenlijk helemaal niets deed. Alleen glimlachen, dat dan wel, en er gewoon zijn. De ultieme Buddha. Ik maakte me geen zorgen, omdat ieder kind zich nou eenmaal anders ontwikkelt.
Totdat het consultatiebureau, waar ik eigenlijk nooit naar luisterde, en dat vonden ze geen probleem want het ging allemaal prima, voorzichtig ter sprake bracht dat ik nu echt hulp moest gaan zoeken. Volgens hen was het echt niet normaal dat hij met 1 jaar nog niets kon. Was hij misschien slechtziend? Of doof? Of beide? 

In diezelfde tijd, deed mijn zoontje mee aan een studie aan de universiteit van Amsterdam. Het onderzoek ging in het kort gezegd over vroegtijdige herkenning van ontwikkelingsproblemen. Mijn zoontje zat in de controlegroep. Onder andere hij, zou dan vergeleken worden met de onderzoeksgroep, kinderen met ontwikkelingsproblematiek. Elk half jaar werd er gekeken naar zijn spelgedrag. Mijn zoontje zat dan in een onderzoekskamer met onewayscreen, waarbij hem allerlei leuk speelgoed werd aangeboden. Ik zat er gezellig naast. De bedoeling was om te observeren wat mijn kind ging doen met het speelgoed. Zo kon men een beeld  krijgen van hoe speelgedrag van een normaal kind er uit ziet op die leeftijd. Tja, wat mijn zoontje betreft zag dat speelgedrag er dus uit als...roerloos zitten. O ja, en zeer geinteresseerd en vooral langdurig de lichtinval bekijken. Eigenlijk was ik er nog best trots op, dat hij zo geconcentreerd bezig kon zijn. Maar toch. Hij viel niet meer in de controlegroep.

Uiteindelijk bleek mijn zoontje, nadat hij in de medische mallemolen terecht gekomen was, naast heel tevreden en blij, ook een forse ontwikkelingsachterstand te hebben. Niet doof, en niet blind, dat gelukkig niet. We werden naar huis gestuurd, door een overigens hele kundige en aardige arts, met de mededeling om hem zo goed mogelijk te stimuleren. Toen begon de zoektocht pas echt. Want, wat nu? Hoe doe je dat, stimuleren? Ik werkte daarvoor als psycholoog in de verslavingszorg. Dat ging dan wel niet over de ontwikkeling van kinderen, maar ik was wel bekend met de wereld van hulpverlening. Maar dan nog.

Waar begin je? Wat werkt? Als ouder wil je vooral iets doen. Wat opviel was dat niemand een eenduidig antwoord kon geven. Een handleiding voor wat je precies moet doen als je kind een ontwikkelingsachterstand heeft. Waar kon ik die vinden? Duidelijk was wel: des te eerder je begint met stimuleren, des te beter. Dat hebben we goed in onze oren geknoopt. Fysiotherapie, logopedie en ergotherapie werden opgestart. Op de peuterspeelzaal huurden we extra begeleiding in. Thuis kreeg hij spelbegeleiding. Hij ging met grote sprongen vooruit.

Of het niet wat veel was, werd ons vaak gevraagd. Nee, was altijd mijn gevoel. Want je kind helpen, dat doe je uiteindelijk toch vooral op gevoel. En vooral zelf. Je zult als ouder zelf moeten bepalen wat jij denkt dat goed is voor je kind. Wat daarbij wel helpt is goed geinformeerd zijn. Ik hoop met deze blog iets daaraan te kunnen bijdragen. Door informatie en tips te delen waarvan bij ons thuis gebleken is dat ze heel nuttig zijn, of waarvan ik zelf denk dat het belangrijk is om te weten.

Als je dit leest, ben je zelf waarschijnlijk ook ouder van een kind met een ontwikkelingsachterstand. Ik wil je heel veel succes wensen in jouw zoektocht. Mocht je iets willen vragen, of wil je iets laten weten waar andere ouders ook wat aan hebben, je kunt altijd een berichtje achterlaten. Geloof in jezelf, en geloof in je kind. Het komt goed. Je kind is sowieso geweldig en helemaal goed zoals het is.



















Geen opmerkingen:

Een reactie posten